Zawistowska Monika - Poetka Wiązowna

Urodziłam się 1 stycznia 1982 roku, w malowniczym miasteczku Otwock na Mazowszu. Wychowałam się w małej wsi pod Warszawą -  w Wiązownie. Całe moje życie i dzieciństwo to życie na wsi, wśród rozkwitającej wiosną przyrody. Zapach bzu i konwalii rosnących nieopodal mojego rodzinnego domu oraz smak granatowych winogron, to najsłodsze wspomnienia z lat dziecinnych. Wakacje spędzane w rodzinnych, malowniczych stronach mojego taty nad rzeką Bug, położonych na obrzeżach Nadbużańskiego Parku Krajobrazowego oraz w rodzinnych stronach mojej mamy na Mazowszu, to moje dzieciństwo.

 

Szybko i trwale, przywiązuje się do ludzi i miejsc, zostawiając w nich małą, nadwrażliwą cząstkę siebie. 
Jeśli kocham, to tylko po koniuszki nerwów. 
Tęsknotę opanowałam już do perfekcji, ucząc się wciąż największej sztuki życia: czekania na kogoś lub na coś. 
Wszystko to, ma odzwierciedlenie w mojej poezji.
Tworzę poezję emocjonalną, osobistą i pełną szczerości ukazując, że miłość jest poszukiwaniem i tęsknotą, a życie spełnieniem i drogą ku przeznaczeniu. 
Inspiracje czerpię ze swej emocjonalności  oraz ze swoich wnikliwych obserwacji ludzi i życia.
  Jestem empatyczną domatorką, właścicielką kocura, który podobnie jak ja, sam wydeptuje własne ścieżki i nimi kroczy, nie oglądając się za siebie.

 

Z wykształcenia pedagog, a z wyboru serca - poetka.

 

Inspirują mnie poeci tacy jak: Halina Poświatowska, Kazimiera Zawistowska, Adam Asnyk czy Kazimiera Iłłakowiczówna.

 

Motywy przewodnie w mojej poezji to:

 

  • cielesność odbijająca się lustrem w zmysłach,
  • przyroda w której to dostrzegam wręcz niuanse, opisując je prosto, wręcz malarsko,
  • tęsknota, spowita cierpieniem,
    dojrzała wiara.
    Poezję piszę nieustannie, a prozę kiedyś napisaną, chowam skrycie do szuflady.

    Więcej moich wierszy znajdą państwo na moich blogach poetyckich: 

     

     

    www.zawistowska.blogspot.com

    www.zawistowska-monika.blogspot.com

    zawistowska.monika@wp.eu

 

 

 

·